Πώς να διαλέξεις εστιατόριο για τις διακοπές σου σύμφωνα με την Άννα Καρένινα

Είναι οι ατέλειες που κάνουν τα εστιατόρια στα ταξίδια αξέχαστα.

Για τα εστιατόρια ισχύει ο νόμος της Άννας Καρένινα. Τα καλά μοιάζουν μεταξύ τους αλλά τα μέτρια είναι μέτρια με τον δικό τους μοναδικό τρόπο. Αυτό είναι κάτι που ισχύει και στα ταξίδια.

Ανήκω σε μία γενιά που χάρη στην μετάβαση από τον αναλογικό στον ψηφιακό κόσμο βίωσε ένα καθολικό tourist drama. Από τις σχολικές εκδρομές και τον Άνεμο Θεσσαλονίκη-Κυκλάδες στην Easy Jet, τις super low cost αεροπορικές και τους Ισπανούς να κυνηγάνε με νεροπίστολα τους τουρίστες, οι ταξιδιωτικές μου αναμνήσεις έχουν κάτι απ’ όλα. Λίγο γέλιο, λίγο δάκρυ, λίγη γαστρεντερίτιδα.

Το 2017 στην Αμερική έζησα το viral drama από πρώτο χέρι. Στην ΝΥ είχα πάει με πλήρη λίστα και είχα σκοπό να μην αφήσω τίποτα στην τύχη. Προφανώς και δεν είχα καθόλου ταξιδιωτική αυτοπεποίθηση. Χρειάστηκε να περάσουν κάποιες μέρες για να καταλάβω το αυτονόητο. Ακολουθώντας τις προτάσεις κάποιου άλλου ζεις το όνειρο κάποιου άλλου.

Μου το επιβεβαίωσε μια κυρία που γνωρίσα στο μετρό: «Αυτά τα μέρη είναι for tourists». Πράγμα που με έφερε μπροστά αλήθεια. Δεν ήμουν ο Μπουρντέν, ήμουν τουρίστας. Και θύμα. Το ένιωσα όταν στήθηκα αξημέρωτα στου Dominique Ansel και πάλι cronut δεν έφαγα.

Δύο ακόμη συμπεράσματα:

α) ο Θεός έφτιαξε λίγα τα cronuts και τα μοιράζει τυχαία σε όποιον φτάσει πρώτος στην ουρά και

β) η πουτίγκα μπανάνα στο Magnolia Bakery είναι ένα γλυκό που θα μπορούσε να φτιάξει και η θεία Μπεμπέκα.

Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, δεν θα μπορούσα να έκανα διαφορετικά. Εκείνη την εποχή ζούσαμε με experts, ειδικούς και οδηγούς, το τραβούσε το δούλεμα ο οργανισμός μας. Δεν μιλάω μόνο για το Lonely Planet. Τα καλοκαίρια οι οδηγοί των περιοδικών «που να φας στα νησιά», «δέκα αυθεντικά εστιατόρια» και «η λίστα με τα καλύτερα τοπικά προϊόντα» γίνονταν ανάρπαστοι. Τα βραβεία του Αθηνοράματος. Η λίστα με τους Χρυσούς Σκούφους. Δεν είχα το θάρρος ούτε τυροπιτάδικο να διαλέξω αν δεν την είχε ευλογίσει η Ψυχούλη πρώτα. Κυκλοφορούσα με το Βήμα Gourmet στο χέρι μην καταλήξω σε καμιά ταβέρνα που δεν ήταν στη λίστα.

Αλήθεια, ποιο είναι το αξιολογικό σύστημα επιλογής; Χρειάζεται να δοκιμάσεις όλες τις ταβέρνες για να καταλήξεις στην καλύτερη; Ακόμη κι αν είναι έτσι, οι άλλες οι καημένες είναι δηλαδή χάλια μαύρα. Το κάθε ταξίδι είναι μοναδικό και αυτό είναι κάτι που το φτιάχνουμε εμείς. Τα επόμενα χρόνια άλλαξα τον τρόπο που χειρίζομαι το φαγητό στα ταξίδια. Αυτή είναι μία λίστα που λειτουργεί πάντα και φυσικά ακολουθώ πάντα.

• Διαλέγω πάντα ένα δύο σημεία για φαγητό κοντά στο ξενοδοχείο για το πρώτο βράδι. Αυτή είναι μια σωτήρια συμβουλή. Το πρώτο βράδι είμαι κουρασμένος. Το μόνο που έχω φάει είναι το αεροπορικό γεύμα, μία μπανάνα ή μερικά κρακεράκια, δεν έχω καμία διάθεση να ψάχνω τελευταία στιγμή. Εντοπίζω επίσης ένα δύο καφέ (ακόμη και Starbucks). Σωτήρια κίνηση στη Μαδρίτη που ο καφές είναι φθηνός και κακός.

• Δεν εμπιστεύομαι την γνώμη κάποιου που δεν πληρώνει το φαγητό του.

• Δεν χρειάζεται κάθε γεύμα να είναι αποκάλυψη. Είναι απλά ένα γεύμα. Δεν με πιστεύετε; Καλά κάνετε. Αλλά πόσες φορές μία τυρόπιτα, ένα κρουασάν, ένα σάντουιτς με γύρο απ’ όλα ήταν κακό;

• Το καλύτερο που μπορεί να συμβεί είναι το φαγητό να είναι καταπληκτικό. Το χειρότερο, να είναι καλό. Και τα δύο καλά είναι.

• Τα σούπερ μάρκετ συνήθως είναι μία καλή επιλογή για γρήγορα σνακ ακόμη και σαλάτα.

• Ας πάω στην περίπτωση που κάτι δεν μου αρέσει. Για παράδειγμα η μπουγάτσα του Ιορδάνη με τυρί και ζάχαρη. Μου φάνηκε απαίσια. Αλλά δεν έγινε και τίποτα, έχει τόσα άλλα να φάω.

• Υπάρχει μία δεξαμενή επιλογών που δεν μπορεί να είναι κακές. Ας επιλέξουμε κάτι από εκεί. Δεν υπάρχει το καλύτερο σουβλάκι, η καλύτερη πίτσα, το καλύτερο κρουασάν γιατί λίγο πολύ είναι όλα τα ίδια. Ακόμη και αν έβαζες τους αυτοχριζόμενους κριτές σε τυφλή δοκιμή θα κατέληγαν στο ίδιο συμπέρασμα: λίγο πολύ είναι το ίδιο, δηλαδή καλά.

• Όλοι οι influencers είναι ανακριβείς. Ας μου αποδείξουν το αντίθετο.

• Όταν κάποιος με στείλει κάπου για φαγητό ρωτάω αν ξέρει κάποιον που να δουλεύει εκεί. Αν ξέρει δεν πάω.

Και το σημαντικότερο. Είναι οι μικρές ατέλειες που κάνουν τα εστιατόρια των διακοπών μοναδικά. Το hot pot που δεν είσαι και πολύ σίγουρος πως τρώγεται, ένα σαντουιτσάδικο χωρίς instagram account, μία καντίνα στο πουθενά την στιγμή που πέθαινες στην πείνα και ένα μπαρ δίπλα σε ένα συνεργείο στο Μπρούκλιν όταν έδινες και το πετσί σου για μια γουλιά τζιν. Εκεί που ο νόμος Άννα Καρένινα όχι απλά ισχύει αλλά θριαμβεύει!

Και ακόμη:

Βooks, gossip & wine

Ο Δημήτρης Κοπαράνης υπογράφει το νέο του βιβλίο «Ο Τέρη Γκαλάκτικ και οι Ξεπαγωμένες» στο Χαρτομάνι

Η Εβδομάδα Μικρών Βιβλιοπωλείων είναι μια μεγάλη ανοιξιάτικη γιορτή, που φέρνει κοντά περισσότερα από 100 μικρά βιβλιοπωλεία απ’ όλη τη χώρα με τους ανθρώπους που αγαπούν το βιβλίο και τους δημιουργούς. Και επειδή κάθε καλή ιστορία θέλει το κέρασμά της, η εκδήλωση θα συνοδεύεται από spritz, iced tea και τάπας. O συγγραφέας θα βρίσκεται εκεί για όσους θέλουν να περάσουν ένα ευχάριστο απόγευμα με βιβλία, κουβέντα και ένα αντίτυπο με αφιέρωση.

Τι να περιμένετε

I love Τέρη Γκαλάκτικ αυτοκόλλητα.

Live podcast: Συντονίζει ο Χρήστος Χαβάς (Cats & pets podcaster) και ο Δημήτρης Ελευθεριάδης (Thinking Abyss, editor in chief).

Book signing: Υπογραφή και αφιέρωση για όποιον θέλει.

Κρύο τσάι γεύση δεν ξέρουμε ακόμη, wine spritz και βιβλία.

Gossip: Λογοτεχνικό ή μη κουτσομπολιό.

Πότε: Τετάρτη 27 Μαΐου (στο πλαίσιο της Εβδομάδας Μικρών Βιβλιοπωλείων), μετά τις 19:00
Πού: Βιβλιοπωλείο «Χαρτομάνι», Ωραιόκαστρο